ژبارڼ:عوزیر ستانکزی

د امریکایی بدایی سوداګر ادوارد ادیش وصیت لیک

ز چی تا سو ته لیکنه کوم ادوارد  ادیش یم د امریکا  ستر سوداګرانو څخه د ستر پانګو او د د هسی یو بانکی سپما خاوند چی څینی وقتونه ز په خپله هم د صفرونو په شمیرنه کښی پاتی راڅم

د امریکا ستر سوداګر  ادوارد ادیش وصیت لیک په ۷۶ کلنی کښی

ز چی تا سو ته لیکنه کوم ادوارد ادیش یم د امریکا  ستر سوداګرانو څخه د ستر پانګو او د د هسی یو بانکی سپما خاوند چی څینی وقتونه  ز په خپله هم د صفرونو په شمیرنه کښی پاتی راڅم د یو قوی اقتصادی شامعه سره لکه چی ما ته وحی کیږی چی کوم معامله تر سره کرم چی زیات ګته تر لاس کرم خو ماسره یواڅی ذکاوت او شانس نه و بلکه زما لور زده کری هم و او په دی کښی شک نلرم چی زما په بریالیتوب کښی دیر ونده درلورد.

زما په یاد دی کله چی ز شل کلن وم ما فکر کاوه که چیری ز د خپل اوسنی پانګی د یو څلویښتم برخی ته ورسیږم نو ز به نری تر تولو بریالی او نیکمرغه سری به اوسم خو عجیب دا دی  اوس د هغه پانګی چی زما آرمان و څلویشت برابر زیات شتمن یم خو  د هغه ژوند بښونکی هیله  اثر  زما په وجود کښی نشته دی

ز لومری څل به دو ویشت کلنی کښی مین شوم په ریښتیا ز هغه وخت یو ساده محصل وم چی نه می دنده او نه معاش درلود څینی اوقات ما  په خپل تول وجود دا هیله کول چی د خپل د نظر ور جینی ته یو با ارزښت دالی واخلم چی تر څو زما په مینه باوری شی خو افسوی په هغه ورڅو کښی داسی یو سری نه و چی ماته ووایی چی پریودل د مینی د ابراز لاری نه ده که  چیری داسی  و نو د تولو زره بایللی مینانو د زره حال ویلو څای پلورنڅی وای.

ما ته څوک چی شی و نه ویل او زهم بریالی نشوم چی کوم ارزښتناک دالی واخلم او خپل مینه هفه جینی ته اظهار کرم نو هغی هم ما یوازی پریښودل او تل لپاره لار. په هغه ورڅ ما هم قسم وکر چی تر څو دیر شتمنی تر لاس نکرم مینی پسی لار نشم  او په زور خپل زره باندی می غږ وکر چی :هیس نور آرام پاتی شه او عجیب دا دی چی تر نن پوری آرام پاټی شوی ده .......نو زما نوی ژوند پیل شو ..او په دیر جدیت شټمنی تولو ته مصروف شوم  په دی وخت باید خپل څان او نور انسانانو ته  می ثابت کول چی ز هم یو څوک یم .ددی لپاره چی څان ثابت کرم نور لاری هم موجود و خو نه پوهیږم ولی زما ذهن ته لاری پیدا ونکر.

نور د ورڅو او شپو حساب د ما د لاس نه وتلی و ورڅو یو د بل پسی تیریدل او زما څوانی هم له ما لری تلل او د هغه په څای شټمنی ورڅ په ورڅ ما ته نږدی کیدل خو ز یوازی د شټمنی پسی نه وم زما زره غوښتل له شټمنی له لاری نه شهرت ته هم لاس پیدا کرم او همداسی هم شو زما داسی نوم او نشان شوی و چی زما تول شاوخوا خلک زما احترام کول او ز هم څومره ساده وم داسی فکر می کول چی په ریښتیا دا خلک زما احترام کوی خو دیر افسوس چی د هغوی احترام بل شی ته و .په هغه ورڅو دومره مصروف وم چی دومره وخت می هم نه درلود چی د خپل ژوندی پاټی کیدو په یو برخه کښی ژوند وکرم هر څای ته چی رسیدم زما رضایت نه حاصلیدو او نور می غوښتل. چی هر زینه ته می رسیدل نور  زینی  و  او زما غوښتنه هم پورتنی زینه و ما دا هیره کری و چیرته چی ز ولار یم زما د پرونی هیلو جنت دی باید دی جنت کښی څو شیبه پاتی شم او خوڼد تری واخلم خو ما بیره درلود او یواڅی تلل زما زده و او خپله هم نه پوهیدم چی تر کوم شی پوری او کوم څای پوری لار شم

په لومریو کښی دومره یواڅی هم نه وم دیر خلک و چی غوښتل ماته نږدی شی  دیری زما د شتمنی لپاره او یو یا دوه یواڅی ما لپاره

خو افسوس زر افسوس په هغه ورڅو کښی ما دومره وخت نه درلود چی یو یا دوه د هغه زرګونو انسانانو تر مینڅ چی زما په شاوخواه کښی و پیدا کرم ما هم هیڅ کله هغوی پیدا نکر او هغوی هم ما نه ورک شو او له هغه ورڅ نه چی هغوی ما نه ورک شو یواڅیتوب د خپل تول تریخوالی سره ما باندی یرغل وکر او ز د هر ورڅ په تیریدو د یو زیات شمیر انسانانو په مینڅ کښی یوازی کیدم  د خندا ور او هم شاید د ژرا ور خبری دا و چی هیڅ څوک زما په یواڅیتوب خبر نه و .

شاید دیر خلک ویل :زما خدایه دا څومره نیکمرغه سری دی !خو کاش چی داسی وای...بیا هم ورڅی تیر شو آسایش زما ژوند سره وږه په وږه مزل وهل خو هیڅکله  پوه نشوم چی آرامتیا په دی منیڅ کښی چیری پاتی و ؟ د څوانی په وخت کښی می داسی فکر کول چی شټمنی یو جادویی څراغ غوندی دی که چیری تر لاسه کرم  نو زما تولی هیلی به ترسره کری ماهم  د زرګونو ستنونزی ګاللو سره دا جادویی څراغ وګتل خو زما هیلی تر سره نشو .....کاش د دی تولو کلونو  یو څو ورڅی یو اڅی د پسرلی یو څو سهار پیښی لوڅی په شګو کښی ګرڅیدل تر څو د شګو بوټی زما روح آرامټیا ته بلنه ورکول   کاش هغه وخت چی له آسمان نه  واوره اوریدل د واوری یو ګوله می جورول او یو کس می په نښه کول او بیا له دار نه په واورو کښی می تیښته کول   کاش هغه وخت چی باران اوریدل له غیر د چتری نه می ګرڅیدل ُاشپلاق می وهلُ او شعر می ویل کاش چی خپل احساساتو سره می پیژندګلوی درلود کله چی زره می دک و نو ښه به می ژرل او کله چی خوښ و ښه می خندل ِ کاش دومره توان می درلود چی خپل مینه په خپل سترګو کښی څای ورکرم او د خپل سترګو په ژبه د زره حال می ووایم.....کاش یو څو ورڅی د نور انسانانو د زره لپاره می ژوند کول

شاید د تاسو باور نشی ز تر اوس پوری نه پوهیږم څه  قسم د مینه اظهار وکرم  حتی نه پوهیږم چی مینه څه شی دی  او څه قسم احساس دی  هم دومره پوهیږم چی مینه یو ارزښناک نعمت دی که چیری زما د زره د ننه کښی څای درلود نو له اوس نه می ښه ژوند کول او خوشحال مر کیدم ز یواڅی دومره پوهیږم چی مینه  یو عجیب احساس دی چی انسان لویوی دا ریښتا دی چی خلک وایی مینه  د زره  ضربان چتکوی  سری بی رنګ کیږی ُ لاس او پیښی نه حس تیښتی او دا هم  یو خبره ده چی وایی مینه د ژوند اعجاز دی .

کاش ما هم په دی معجزه باندی پوهیدل......کاش  اوس هم یو څوک راشی او زما تول شټمنی واخلی او په څای یی زما په غوږ په دروغو انګازی وکری چی ماسره مینه لری کاش چی څوک راشی او د مرګ نه  دک یوازیتوب نه ما یوازی او  یوازی وژغوری  او ما ته راشی او ووایی چی یو ورڅ ما سره مینه درلود او زما د مرګ نه وروسته ما په یاد ساټی ما ته وایی چی ته له د څای نه لار شی نو د نری نه له ژوند نه او د ورڅو څخه یو شی کمیږی ....په ریښتیا ز د نری په کوم څای کښی وم ؟ای خلکو  آیا څوک ما په یاد لری ؟؟؟که چیری لری نو د خدای په خاطر یو څوک راشی او په دا یواڅیتوب شیبو کښی ما ته ووایی چی ما سره مینه لری........

د خپراوی نیټه یکشنبه 1389/12/1    |لیکوال: عوزیر ستانکزی    |    | نظرات()