ژ: مینه صابر_
یو ماشوم چی دزیږیدو لپاره چمتو وه خدای ته ورغی او له هغه څخه یی وپوښتل (داسی ویل کیږی چی سبا می تاسی مځکی ته لیږی ،خو زه به په دی واړه ځان او پرته له کومی مرستی

به څه ډول وشم کولی چی خپل ژوند ته دوام ورکړم؟

خدای پاک ځواب ور کړ:ما د خپلو پرښتګانو له مینځه یوه ستا لپاره ټاکلی . هغه به له تا نه ساتنه وکړی . خو ماشوم لا ډاده نه وه چی غواړی لاړشی او که نه او ویی ویل زه دلته په جنت کی پرته له خندیدواو سندرو ویلو څخه بل هیڅ کار نه لرم او دا زما د خوښیدو لپاره بسنه کوی.

خدای پاک موسکی شو: (ستا پرښته به تا ته هر وخت سندری وایی ،هره ورځ به ستا په لور خاندی .ته به ددی مینه احساس کوی او ښاد به وی.

ماشوم بیا وپوښتل :زه به څنګه پوه شم چی د ځمکی خلک څه وایی کله چی زه ددوی په ژبه نه پوهیزم؟

خدا پاک هغه ونازوه او ورته یی وویل(ستا پرښته به تا ته تر هر څه خوږی کلیمی په خپل خواږه آواز ستا په غوږ کی در واوروی او په ډیره ځیرکی او ریښتینولی به تاته وښیی چی څه ډول خبری وکړه. ما شوم په ډیر نارامه زړه وویل(کله چی غواړم له تاسی سره خبری وکړم څه باید وکړم؟)

خدای پاک د ماشوم ددغی پوښتنی لپاره هم ځواب در لود ماشوم ته یی وویل(ستا پرښته به ستا دواړه لاسونه پورته کړی او تا ته به دا وښیی چی څه ډول دعا وکړی)

ماشوم خپلی سترګی را واړولی او ویی پوښتل (اوریدلی می دی چی په ځمکه کی بد انسانان هم ژوند کویی څوک به له ما نه ساتنه وکړی ؟)

خدای پاک ورته وویل ( ستا پرښته به ستا څخه ساتنه وکړی که یی د ځان په بیه هم تمامه شی.)

ماشوم په خواشینه څیره وویل (خو زه به تل ددی په خاطر چی نور نه شم کولی تا ووینم خواشینی وم)

خدای پاک وخندل او ویی ویل (که څه هم زه به تل ستا سره وم خو ستا پرښته به تل زما په اړه ستا سره خبری کوی او تا ته به ما ته د بیرته ستنیدلو لاره وښیی )

په هغه وخت کی په جنت کی آرامه آرامی وه له ځمکی څخه هم کوم غږ نه تر غوږو کیدوږ ماشوم پوهیدو چی ژر تر ژره به خپل سفر پیل کړی هغی په آرامی سره یوه بله پوښتنه وکړه(خدایه پوهیزم چی زه باید ژر لاړ شم هیله کوم ما ته خو زما د پرښتی نوم ووایه؟)

خدا پاک هغه ونازوه او رو ته یی وویل ( ستا د پرښتی نوم دومره ارزښت نه لری خو ته کولی شی چی ور ته مور غږ وکړی

د خپراوی نیټه یکشنبه 1390/03/1    |لیکوال: عوزیر ستانکزی    |    | نظرات()